Ik heb een nieuwe log aangemaakt, omdat ik de dingen hier niet meer helemaal aan elkaar gerijmd krijg. En een beetje vernieuwing kan geen kwaad.

 

 

 

Dido xx

Hij dringt binnen in mijn hoofd

en wentelt zich rond, 

rustig en ontspannen.

En dan wordt het te veel. 

Mag ik boos zijn op 'm? 

Dat zou maar normaal zijn, zou men zeggen.

Waarom kan ik dat dan niet?!

Ik moet iets opschrijven, maar wil het niet. Of, ik wil wel, maar ben er bang van.

 

Het is alsof hij steeds bij me is. Hij controleert iedere beweging die ik maak, elke gedachte die door m'n hoofd schiet. Ik weet dat het probleem bij mij zit, want in de realiteit is hij zich nauwelijks van mij bewust. Toch voel ik me gevangen, in mijn eigen angst.

Alsof hij staat te kijken voor het raam en op elk moment de straat zal oversteken en naar me toe zal komen, zoals hij dat deed.

Er niet aan denken helpt nu niet. Ik ben alleen maar bang van hem/

Ik kan het niet meer zien wanneer hij uit zijn auto stapt. Ik kijk niet meer. Ik voel me zelden kwaad. Nooit op hem, soms op zijn auto, het huis, zijn ouders. Bang, dom meisje dat ik ben.

En wanneer mijn moeder, terwijl ze uit de auto stapt, erg uitdrukkelijk en opvallend luid zegt "We kijken niet naar hen, maar we kijken de andere kant op" als ze zijn ouders buiten ziet, dan begint het bij mij te koken. Ik vind het erg vervelend dat ze dat zegt, maar ik weet niet waarom. Ik zou hetzelfde moeten zeggen, toch?

Ik wil niet dat mijn ouders zoiets moeten zeggen en erbij moeten denken: "Want zij zijn de ouders van de man die onze dochter...".

Ik wil niet steeds met m'n neus gedrukt worden op om het even wat met hem te maken heeft. Want dat doet pijn.

Kan hij op zijn leeftijd niet eens het huis uitgaan en z'n eigen plek zoeken. Maakt mij niet uit waar. Liefst ver ver weg. Maar niet rechtover me.

 

Zo, opgeschreven.

 

Dido xx

Ik ben even lekker op vakantie geweest in Duitsland en heb er erg van genoten.  Ik ben er helemaal ontspannen van thuisgekomen, maar de dingen voelen hier een beetje leeg. Als een kwakkelende eend loop ik hier rond en weet niet goed wat te doen, terwijl er zoveel te doen is. Ik ben het ook niet meer gewoon zo lang thuis te zijn sinds dit jaar. Misschien is dat het...

Het goede is dat ik morgen met m'n vakantiewerk kan beginnen. Ben ik lekker bezig. Maar ik maak me d'r zorgen over omdat ik niet iets niet goed wil doen. Da's nou altijd weer hetzelfde. Natuurlijk zal ik foutjes maken (en hopelijk blijft het bij kleine foutjes) en zal ik de mensen niet altijd een plezier kunnen doen, maar ik kan daar erg moeilijk mee om.

 

Verder gaat het wel goed, denk ik. Op reis heb ik erg veel zitten piekeren. Het was goed om op een afstand eens goed na te kunnen denken, want ik had het gevoel dat dat nodig was. Ik heb mezelf een heel academiejaar voorbijgelopen en wist na de examens niet goed wat ik met al die tijd moest doen, en wat er in me omging. Het gekke is, dat weet ik nog altijd niet.

Nu zal alle concentratie en energie naar het werk gaan, en daarna... Tja, daarna. Daarna zal er ook wel iets komen.

 

Dido xx

Dit las ik vandaag. En ik vond het erg mooi:  

 

      Om je ziel, of welke naam je er ook aan wilt geven, uit haar kooi los te laten en de vrijheid te geven, is misschien wel het moeilijkste dat een mens kan doen. Op het grote reclamebord langs Broadway stond met grote rode letters te lezen: “Wilt u gered worden?” Ik vroeg me alleen af hoeveel mensen hierop “Ja” zouden zeggen. Als er gestaan had: “Wilt u veilig zijn?” dan zouden miljoenen mensen gezegd hebben: “Ja, ja we willen veilig zijn,” en er zou weer een barricade zijn opgebouwd. De ziel zit gevangen, wordt beschermd, niets kan er binnendringen om haar te kwetsen, maar dan kan zijzelf ook niet naar buiten komen. “Gered” worden heeft niets te maken met veilig zijn. “Gered” worden is jezelf scherp zien. Geen “stukjes gekleurd glas”, geen bescherming, geen verstoppertje spelen, gewoon jezelf zien.

 

Uit "Hallo meneer God, met Anna" - Fynn

 

Dido xx

 

Mag ik eventjes iets vragen? Aan mezelf? :

En toen ging ik, geheel vrijwillig, midden in mijn vakantie werken... om mijn rug naar de maan te helpen (want dat krijg je van al dat optillen en rondsleuren met kartons vol strips die moeten verdeeld worden om naar de juiste winkel te reizen)... in een geheel afgesloten grijze ruimte zonder zuurstof, maar met bergen stof waarvan je zakdoek zwart wordt als je achteraf je neus eens moet snuiten... En dat allemaal omdat zíj achterop zijn geraakt en de vaste werknemers 'en masse' op vakantie willen... Maakt mij níet blij!

Maar ik ga toch met plezier werken, hoor... Dan hou ik me lekker bezig.

 

Dido xx

En toen was het stil...

Hier thuis is het uurtje van het middagdutje. We passen vandaag op de baby van een lieve vriendin van m'n moeder. Het kleine meisje ligt net in haar wiegje en mijn ouders besloten om maar tegelijk met haar een kleine 'pauze' te houden doorheen de dag. Zo schattig

 

Het is al lang geleden dat ik hier nog ben geweest! Ik ben er zowat hals over kop mee gestopt hier te schrijven, omdat ik overweldigd werd door de wereld daarbuiten en dat alles even niet kon stroken met het veilige wereldje hier. Maar nu ben ik erg blij hier terug te zijn!

Ik heb mijn eerste jaar studeren overleefd, met haken en stoten. Het was niet zoals ik het me had voorgesteld als 18-jarig meisje dat net van school af was. Ik vond het vreemd dat iedereen die ik kende van school het allemaal zo leuk vond, om eindelijk 'vrij' te zijn. Ik vond het alleen maar eng en hard en moeilijk. Op kamers zitten ver van huis joeg me meer angst aan dan dat ik ernaar uitkeek. De stapels werk werden alsmaar groter en groter, en opnieuw beginnen op een plek waar ik niemand kende viel niet mee.  En het moeilijkste was om het studeren te blijven combineren met therapieën en alle emotionele processen die daarbij komen kijken. Op een bepaald moment heb ik dat gewoon opgegeven (niet zo'n goed idee..) en heb ik me op m'n examens geconcentreerd.

Maar ik heb er iets opgebouwd waar ik trots op ben. En nu heb ik eindelijk vakantie!

 

Het vreemde is, dat ik zo lang naar die vakantie heb uitgekeken, bijna smekend en smachtend. En ze kwam maar niet, en och, wat heb ik erover gezeurd! En nu het eindelijk zover is, ben ik als een bevend kindje bang van de tijd die ik nu misschien wel te veel zal hebben. Wat zal er door mijn hoofd heengaan, nu ik me niet meer hoef te leren. Ik was daar erg obsessief in. Studeren werd hét perfecte middel om mijn gedachten in een richting te duwen die niet schrikwekkend was. Nou wordt het wel iets anders...

Laat ik nou maar gewoon lekker genieten van het zonnetje!

 

Er is een kleine meid aan het huilen. Tijd om even te kijken wat er is!

 

Dido xx